Benchmarking jest obecnie jedną z najczęściej stosowanych na świecie metod zarządzania i doskonalenia przedsiębiorstwa. Amerykańskie badania potwierdzają, że regularnie sięga po nie 80% firm działających w krajach wysokorozwiniętych (Rigby, 2003). W Polsce popularność benchmarków wzrasta, ale wciąż odczuwalne są duże obawy dotyczące udostępniania danych przez części przedsiębiorstwa. Warto się zastanowić czy są one uzasadnione.

Absencja, czyli nieobecność pracownika w pracy z jakiegokolwiek powodu, zmniejsza liczbę godzin jaką pracownicy poświęcają na wykonanie swoich zawodowych zadań. Dlatego też nieobecność pracowników zwykle postrzegana jest przez pracodawcę jako czynnik negatywnie wpływający na funkcjonowanie przedsiębiorstwa i generujący niepotrzebne koszty. Czy jednak absencja zawsze jest niekorzystna dla funkcjonowania organizacji?

Pozytywne postawy pracowników wobec pracy i pozytywne emocje doświadczane w pracy wiążą się z mniejszą liczbą absencji i spóźnień, niższą rotacją personelu i wyższą efektywnością pracy (Harrison, Newman i Roth, 2006). Jakie aspekty funkcjonowania zawodowego pracowników najlepiej badać? Wśród popularnych tematów badań postaw i opinii pracowników od dawna królują analizy satysfakcji i zaangażowania w pracę. Zwykle jednak badania te stosowane są zamiennie, bez głębszej refleksji nad tym, co właściwie podlega pomiarowi. Macey i Schneider (2008) zauważają, iż niezwykle często narzędzia do pomiaru satysfakcji z pracy i zaangażowania w pracę różnią się jedynie nazwą tego co mierzą. Czy zatem zaangażowanie i satysfakcja to dwa różne wymiary funkcjonowania zawodowego, czy po prostu inne nazwy tego samego zjawiska? A jeśli satysfakcja i zaangażowanie to odrębne konstrukty, to co powinniśmy badać?